Zaterdag 13 maart: SKYDIVE

Mja sorry beste lieden maar nu kan ik jullie niet meer overtreffen met mijn verhaaltjes, nu heb ik zowaar mijn climax bereikt: een skydive van 3575m, alstublieft!

Geloof het of niet maar ik was bijzonder kalm ... ook al laten onderstaande foto's dit niet blijken :-)!

MAAR de brave mensen van de organisatie hebben er alles aan gedaan om de stress wel te laten komen! We hebben daar zowaar 2uur zitten wachten ... ik kan je verzekeren, 2u wachten is niet bevorderlijk voor de stressgevoeligheid. Je ziet mensen wachten, ijsberen, eens naar de wc gaan, nog eens naar de wc gaan ... en euh ... toch nog maar eens.. ergens in de lucht witte puntjes uit een vliegerke vallen, een parachutjes naar beneden komen met rode puntjes in het midden (dit vertaalt zich als rooie stresskoppen). En dan denk je dat het nog niet erg genoeg is, dan komen ze met een papier af van de verzekeringen ... euhm ... hierbij verklaar ik dat ik geen 'legal actions' zal ondernemen in geval van 'personal injuries' ..ok, da gaat nog ... 'technological damage' ... euhm ja zeker ... 'including death' ...euh, excuseer?
Echt, bijzonder bevorderlijk!

Toen het eindelijk aan ons was, werden we in een sexy circusoutfit en sm-achtige gordel gemurmd en vervolgens werden onze impressies gefilmd. Echt hilarisch.


Volgende moment was nog hilarischer: met 4 springers (zijnde 4 betalende en 4 professionele jumpers die even het verlengde van ons kwetsbare lichaampje werden) en 2 filmers -die ons zwabberende gezichtjes iedere seconde van de val in beeld zouden brengen- werden we in een piepklein vliegerke gepropt die ons naar de gewenste hoogte zou brengen. Onderweg maakte mijn sympathieke alter-ego wat grapjes over een schakeltje dat blijkbaar ergens mankeerde ...hm, die kerels zijn het blijkbaar gewoon :-)!


Toen zag ik Yankee (zo noemde de dame aan de kassa ons jicksken) -die er ondertussen als een schildpad uitzag met haar helmpje- verbleken: zij had de eer het eerst uit te vlieger te mogen gedropt worden :-). Ik moet zeggen, het was benauwelijk: deurke open en PLOP Yankee werd eruitgezogen. Het was net een stofke dat je opzuigt met de stofzuiger.


En dan my turn. Er is maar een iets dat je te doen staat als je op die hoogte uit een vliegtuig hangt: u verstand op nul zetten. En dan was het genieten, dit gevoel kan ik jullie met de beste wil van de wereld niet beschrijven! Ik kan maar een ding zeggen, dit was de kick van mijn leven!!!!

Vrijdag 13 maart, a day to remember: Franz-Josef Glacier

Dit was echt een van de meest impressionante momenten van mijn jonge leventje: een wandeling op een van de indrukwekkendste gletsjers ter wereld: de Franz Josef Glacier. Het bijzondere aan dit staaltje natuur is dat deze kanjer volledig tussen regenwoud ligt. We trokken met andere woorden eerst door woud, dan door de bedding en dan (met gids) de gletsjer op. Die gids bleek broodnodig, die arme sukkel is de hele tijd keihard bezig geweest met ijs wegkappen om ons wat gemakkelijker een weg te laten banen door de ijskappen ... mind me, hij was niet alleen broodnodig voor onze luxe maar ook voor onze veiligheid. Het gebeurde een paar keer dat hij ons liet stoppen en over een afstand van een paar meter met een lange metalen stok in de ondergrond begon te poken ... en sommige momenten verdween die volledig .. hmmm, moeten we daar over? Ja dus :-)

Serieus, ik kan iedereen zo'n gletsjerke aanraden, verfrissend en verwarmend tegelijkertijd! En zeg nu zelf, wat of wie kan dat evenaren?

Donderdag 12 maart: Wesport-Punakaiki-Greymouth

Een ochtendlijke wandeling aan Cape Foulwind, er zijn ergere dingen in het leven! Vooral als er zeeleeuwen bij komen te kijken. Echt zalig, die rakkers liggen daar languit te genieten van het zonnetje met een heuse paparazzi een paar meter van hen, geboren modellen als je het mij vraagt!





Volgende stop is een kolfje naar mijn hand of beter gezegd naar mijn maag: de pancake-rocks, mmmmmm.... Achteraf bekeken was het toch zo bevorderlijk voor de maag niet. We hebben daar meermaals een zoute zee-douche over ons gekregen.



Jannicke is verder bij Greymouth nog met de locomotiefjes gaan spelen en goud gaan zoeken in een gereconstrueerd mijnwerkersdorpje. En terwijl de mannen werken :-p, heb ik mij wat op mijn gemak gezet!

Dringende update: 11 maart

Rit Picton-Nelson-Wesport

Vooral een praktisch dagje: in de auto, op internet, naar de supermarkt, verdere regelingen voor mijn werk-visum, enz.
We zijn in Nelson Lakes National Park wel even gestopt voor een korte wandeling. Het weer was namelijk niet om over naar huis te schrijven zoals jullie kunnen zien. Wel plezante beestjes gezien ... de vogeltjes zijn hier bijzonder charmant!



En dan dachten we van nog even door te rijden op zoek naar een plaatsje om te parkeren voor 's nachts ... uiteindelijk was dat een avondlijke zoektocht van een paar uur. Achteraf bleek dat we zowat niemandsland doorkruist hadden: geen campings, geen benzine, geen huizen, nieksken. Maar we leven nog ;-)!
Het werd toch nog een gezellig avondje. Een omeletje gemaakt met 5 kwijlende Hollanders en 2 Fransen over mijn pan. Je kan blijkbaar toch nog wat aanvangen met die jeugd!

Onze overnachtsplaats ... pas mal nietwaar?

En blijven gaan ...

Het gebrek aan eten in Marlborough is naar het hoofd gestegen

dinsdag 10/03: Marlborough Sounds

Vanochtend was het even rushen. We zijn inmiddels aangekomen op het zuideiland en het plan was vandaag een kajak of wandeltocht te houden in Marlborough Sounds. Het infocentrum van Picton ging maar open om 9uur en wat bleek: de begeleide kajaktochten vertrokken allemaal al om 8u en een van de laatste watertaxi’s voor de wandelingen om … whaaa, binnen een halfuur. De boodschap was dus lopen! Om klokslag half 10 waren we op bestemming … oef, wat een begin van de dag! Met een ding kon echter door de haast geen rekening gehouden worden: eten … we hadden voor een wandeling van 14km 4 appels (als in 2 appels voor mijzelf en 2 voor Jicksken) en 2 koekjes (als in 1 voor de altijd hongerige kimmerik en 1 (te veel) voor mijn reisgezel). Chance dat de wandeling adembenemende landschappen inhield want op een culinair orgasme hoefde ik vandaag alvast niet rekenen! Niettemin, het was het een bijzonder geslaagde dag die heel aangenaam eindigde. We overnachtten op een kleine, goed verstopte stopplaats aan de zee. Wat een plaats voor het avondeten. Het geheel werd opgeluisterd door een bende eenden … die ik eerst heel sympathiek vond … tot ze mijn bo’ken uit mijn handen kwamen pikken, de snoodaards!!!

Tongariro National Park