dinsdag 10 maart 2009
En voor de liefhebbers: wat bloot vlees ;-)
avondeten met een van onze spaceship-collega's Kristof
Spa-pool om 8uur 's ochtends, zo wil ik nog wakker worden!
De Kerosine-Creek
zondag 8 maart 2009
Update vanuit Wellington
Geen foto's momenteel, ben mijn usb-stick vergeten in de auto, maar ik wil ze jullie niet onthouden, het zal voor een volgende keer zijn.
06/03
Vrijdag was the big day, ophalen van onze auto... en wat bleek, 90 procent van de auto's in Nieuw-Zeeland is een automatiek.. vreemd gedoe hoor ... maar na wat gesukkel, ging het 'langs de verkeerde kant rijden' best al goed!
Eerste rit: meteen een vuurdoop, 250km naar Rotorua. Vlot ritje, prachtige landschappen, echt ongelooflijk! 's Avonds hebben we aan 'freedom camping' -en geen 'wild camping' zoals ik dwaasweg eerst zei- gedaan langs het meer van Rotorua en een sentimentele romantische komedie bekeken op onze hoogst-persoonlijke dvd-speler, stoer nietwaar!
((( hoe zit het met mijn favoriete rakkers, de muskieten? Slecht ... we waren even gestopt langs de baan (overdag by the way) en ik zag meteen een zwerm op Jannicke afkomen .. en even had ik niet door dat dit voor mij ook het geval was. We zijn blijkbaar ook zo vriendelijk geweest om die leukerds een exclusieve lift aan te bieden want die avond werd de hoofdactiviteit -naast muggen doodkloppen en spuiten- muggenbeten insmeren)))
07/03
SUPER dag! Vandaag werd een dag vol pruttel-pruttel njammie modderpoelen, warmwaterbaden en stoom, stoom, stoom en nog eens stoom!
Eerste stop (probeer dit even luidop te zeggen): Whakarewarewa, a thermal village. Echt maf, het was een nog steeds bewoond Maori-dorp waar langs alle mogelijke kanten stoom uit te grond kwam. Slimme jongens die Maori's want ze hebben er aardig gebruik van gemaakt: hun ovens is bijv. gewoon een afgedekte put in de grond en als ze groenten willen koken, smijten ze dat gewoon in een zak een kokend meertje in.
En het bleef maar komen: de volgende bestemming was fantastisch. De locatie was volledig onbekend dus gelukkig ook heel weinig volk. We wandelden langs een stroompje dat er op het eerste zicht een ijskoude bergrivier uitzag. Niets was minder waar, je kon er bijna een ei in koken. Vandaar dat we het er ook niet heel lang hebben uitgehouden. Niettemin, deze plons was -ondanks de verontrustende naam 'Kerosine Creek'- bijzonder ontspannend.
Verder: een gigantisch modderpoel.
En als afsluiter van de dag hebben we een 2uur durende wandeling gedaan in het nationaal park van Waiotapu. Dan denk je dat je het gehad hebt maar dan kom je daar. Ik kan maar een ding zeggen: het deugd hier niet in Nieuw-Zeeland. Vroeg of laat vliegt heel de boel hier de lucht in, zeg dat ik het gezegd heb! Stoom, stoom, stoom, gigantische gapende, stomende kraters, knalgroene poelen, knal organje poelen, knal gele poelen, niet deugende blauwe poelen, opnieuw kokende modderplassen, donker, licht, al wat je wil! Overal fluo-gele zwavel kristallen ... En overal bordjes: verlaat het pad niet ... ik kan het geloven ... ik moest ineens weer aan dat ei denken.
Het beste weten jullie nog niet: het STONK daar 10 uren in de wind naar rotte eiers (hier is het ei opnieuw), op sommige momenten was het echt niet te harden. Aanvankelijk dachten wij naiefweg dat onze airco stonk ... niet dus!
's Avonds heb ik mijn culinaire kwaliteiten bovengehaald en de buldozer ingeschakeld voor het snijden van de groeten ... hmm, bijna was mijn vegetarische spaghetti een bolognaise geworden. We hebben een sympathiek collega-spaceship koppel ontmoet en een bijzonder gezellige avond gehad.
08/03
Ontspannend dagje. Samen met Eva en Kristof gaan wakker worden in een andere warmwaterpoel met deze keer een minder alarmerende naam, nl. Spa Pool. En daarna is madam Jannicke gaan bungy-jumpen. Respect, Jicki, zag er super uit! Ik hou het bij iets anders, sebiet gaan we iets anders boeken: een skydive van 15.000 voet. Snorry mamaaken, ik zeg voor je hart er maar niet bij wanneer dit zal plaatsvinden!
Na het afscheid met Eva en Kristof reden ze door naar Tongariro National Park, gedomineerd door (hoe kan het ook anders) 3 grote vulkanen. Daar deden we een 2uur wandeling naar de Taranaki falls ... wow, ik waande me in Lord of the Rings!
09/03
Met het verslag van deze dag zal ik jullie niet kunnen bekoren dus ik zal extra droog zijn: een 280km rit naar Wellington, eten, internet en 3u op de ferry ...je ziet, ook hier kan het wat saaier!
E noho ra beste noorderlingen!
06/03
Vrijdag was the big day, ophalen van onze auto... en wat bleek, 90 procent van de auto's in Nieuw-Zeeland is een automatiek.. vreemd gedoe hoor ... maar na wat gesukkel, ging het 'langs de verkeerde kant rijden' best al goed!
Eerste rit: meteen een vuurdoop, 250km naar Rotorua. Vlot ritje, prachtige landschappen, echt ongelooflijk! 's Avonds hebben we aan 'freedom camping' -en geen 'wild camping' zoals ik dwaasweg eerst zei- gedaan langs het meer van Rotorua en een sentimentele romantische komedie bekeken op onze hoogst-persoonlijke dvd-speler, stoer nietwaar!
((( hoe zit het met mijn favoriete rakkers, de muskieten? Slecht ... we waren even gestopt langs de baan (overdag by the way) en ik zag meteen een zwerm op Jannicke afkomen .. en even had ik niet door dat dit voor mij ook het geval was. We zijn blijkbaar ook zo vriendelijk geweest om die leukerds een exclusieve lift aan te bieden want die avond werd de hoofdactiviteit -naast muggen doodkloppen en spuiten- muggenbeten insmeren)))
07/03
SUPER dag! Vandaag werd een dag vol pruttel-pruttel njammie modderpoelen, warmwaterbaden en stoom, stoom, stoom en nog eens stoom!
Eerste stop (probeer dit even luidop te zeggen): Whakarewarewa, a thermal village. Echt maf, het was een nog steeds bewoond Maori-dorp waar langs alle mogelijke kanten stoom uit te grond kwam. Slimme jongens die Maori's want ze hebben er aardig gebruik van gemaakt: hun ovens is bijv. gewoon een afgedekte put in de grond en als ze groenten willen koken, smijten ze dat gewoon in een zak een kokend meertje in.
En het bleef maar komen: de volgende bestemming was fantastisch. De locatie was volledig onbekend dus gelukkig ook heel weinig volk. We wandelden langs een stroompje dat er op het eerste zicht een ijskoude bergrivier uitzag. Niets was minder waar, je kon er bijna een ei in koken. Vandaar dat we het er ook niet heel lang hebben uitgehouden. Niettemin, deze plons was -ondanks de verontrustende naam 'Kerosine Creek'- bijzonder ontspannend.
Verder: een gigantisch modderpoel.
En als afsluiter van de dag hebben we een 2uur durende wandeling gedaan in het nationaal park van Waiotapu. Dan denk je dat je het gehad hebt maar dan kom je daar. Ik kan maar een ding zeggen: het deugd hier niet in Nieuw-Zeeland. Vroeg of laat vliegt heel de boel hier de lucht in, zeg dat ik het gezegd heb! Stoom, stoom, stoom, gigantische gapende, stomende kraters, knalgroene poelen, knal organje poelen, knal gele poelen, niet deugende blauwe poelen, opnieuw kokende modderplassen, donker, licht, al wat je wil! Overal fluo-gele zwavel kristallen ... En overal bordjes: verlaat het pad niet ... ik kan het geloven ... ik moest ineens weer aan dat ei denken.
Het beste weten jullie nog niet: het STONK daar 10 uren in de wind naar rotte eiers (hier is het ei opnieuw), op sommige momenten was het echt niet te harden. Aanvankelijk dachten wij naiefweg dat onze airco stonk ... niet dus!
's Avonds heb ik mijn culinaire kwaliteiten bovengehaald en de buldozer ingeschakeld voor het snijden van de groeten ... hmm, bijna was mijn vegetarische spaghetti een bolognaise geworden. We hebben een sympathiek collega-spaceship koppel ontmoet en een bijzonder gezellige avond gehad.
08/03
Ontspannend dagje. Samen met Eva en Kristof gaan wakker worden in een andere warmwaterpoel met deze keer een minder alarmerende naam, nl. Spa Pool. En daarna is madam Jannicke gaan bungy-jumpen. Respect, Jicki, zag er super uit! Ik hou het bij iets anders, sebiet gaan we iets anders boeken: een skydive van 15.000 voet. Snorry mamaaken, ik zeg voor je hart er maar niet bij wanneer dit zal plaatsvinden!
Na het afscheid met Eva en Kristof reden ze door naar Tongariro National Park, gedomineerd door (hoe kan het ook anders) 3 grote vulkanen. Daar deden we een 2uur wandeling naar de Taranaki falls ... wow, ik waande me in Lord of the Rings!
09/03
Met het verslag van deze dag zal ik jullie niet kunnen bekoren dus ik zal extra droog zijn: een 280km rit naar Wellington, eten, internet en 3u op de ferry ...je ziet, ook hier kan het wat saaier!
E noho ra beste noorderlingen!
donderdag 5 maart 2009
5 maart: Auckland
Auckland nog wat verkennen. Ik moet zeggen, het is genen vetten! Wel een aangename stad om te wonen … maar op cultureel vlak is er –naast de snelle venten*- geen zak te beleven. Een uitzondering: de Skytower, gebouwd in 1997 en met zijn meer dan 300m het hoogste gebouw van het zuidelijk halfrond.
no worries, het glas waar ik op lig, is even sterk als gewapend beton
Nog een aardigheidje: de kicks blijven maar komen. Ondanks het feit dat de toren best stevig gebouwd was, hadden Jicki en ik het gevoel alsof we de dag ervoor wel naar die dancing geweest waren en nu ladderzat aan het rondzwalken waren. Het was moeilijk om rechtdoor te lopen. Even later zag ik wat personeel rondbellen: ‘what should we do?’ en kwamen ze ons mededelen dat iedereen uit de toren moest: te veel wind.
Een skyjump van maar liefst 200m hoogte (geen paniek mama, ik ben het (nog) niet)
Yes indeed, té veel wind. De rest van de dag zijn we gewoon weggewaaid en uitgeregend. Wat een start van de reis!
Jicki en ik hebben de respectvolle gewoonte musea te verkrachten, zie hier het resultaat
opm: die vent stonk 10 uren in de wind naar het zweet!
*ik heb een missie: Jannicke van straat krijgen en aan een Nieuw-Zeelander koppelen. Veel werk heb ik echter niet, ben al meteen ontslagen als persoonlijke coach aangezien ze de touwtjes stevig zelf in handen heeft. Op een gegeven moment passeerde er opnieuw een knappe kiwi en meteen … vrrrrrrrrroeemmm… jannicke in volle snelheid erachter … we hebben hem 2 blocks gevolgd ;-). Jaja, het leven van Jicki en Kim: sex & drugs & rock’n roll! Hell yeaaah!
Morgen halen we de auto op (dat zal ongetwijfeld weer voor hilariteit zorgen!) en rijden we door naar Rotorua. Waarschijnlijk zal de blog niet zo vlot meer verlopen wegens gebrek aan internet maar ik hou jullie zeker zo veel mogelijk op de hoogte van mijn avonturen!
woensdag 4 maart
(jawel, we slaan een dag over, 3 maart heeft voor ons niet bestaan … konden we dat niet toegepast hebben op mamaake haren 50sten?)
06u05 (lokale tijd): aankomst in Auckland … pfft, mottige vlucht, onweer, luchtzakken + zee, zee, zee en nog eens zee onder ons … niet bemoedigend!
Op de luchthaven was het wel opnieuw dolle pret. Jannicke werd opnieuw (net als in Los Angeles) aangerand door de drugshond van dienst, gevolgd door een grondige analyse van de verboden goederen die zij het land probeerde insmokkelen (lees: haren van Jef). Er werd trouwens niet overdreven over de waakzame controles die de kiwi’s uitoefenen, verschillende grondige pasportcontroles en dan is er nog zoiets als de ‘ecological control’. Alle bagage moet nog eens door een detector en je werd nog eens ondervraagd over of je nu toch wel geen voeding en insecten het land wou inkrijgen. Ik dacht even dat ik zelf ook in de detector ging belanden.
Maar goed, we zijn er eindelijk geraakt! Het weertje was superzalig (en dat al om half 8 ’s ochtends). In het hotel in Auckland stonden we wel onder een figuurlijke koude douche, we mochten ons kamer nog niet in omdat we te vroeg waren … na 37u reizen smacht je anders wel naar een letterlijke koude douche en andere, geurloze kleren. Dan al maar wat in Auckland rondwandelen en (nog eens) een maaltijd nemen … man, we zijn echt volledig uit ons ritme!
onze jetlag-koppen inbegrepen
De kiwi’s zijn mannen van de kicks, dat zal al snel duidelijk worden. In de namiddag waren we van gedacht een onspannend zeiltochtje te doen: ‘Afternoon Koffie Sailing Cruise’. Zeg nu zelf, saaier kan het toch niet klinken? Het lijkt eerder een activiteit voor de bejaardenbond. Er was echter iets meer wind dan de begeleiders hadden voorzien en we werden daarom getrakteerd op een hevig tochtje (en ohja, ook op het knappe kontje van de stuurman) … op een gegeven moment kreeg ik Jannicke + 3 Amerikaanse deernes (inderdaad ….) op mij en dacht ik echt dat we gingen kapseizen (pffft, kon ik die lekkere stuurman niet op mij krijgen??). Even gekheid op een stokje: het was hallucinerend hoe schuin die boot ging.
de skyline van Auckland (keep in mind: de opvallende skytower)
Het dagje werd afgesloten in een gezellige Nieuw-Zeelandse pub.
Tenminste dat dachten we …
Wegens zware vermoeidheid, kroop het avontuurlijke koppel om 9u in bed (we hadden dan ook naar ons gevoel al 2 volledige nachten overgeslaan). Opeens werden we gewekt door helse muziek … even op de klok krijgen: 12u05 … euhm.. heel even dacht ik dat het al 12uur ’s middags de volgende dag was en de Nieuw-Zeelanders de sympathieke gewoonte hadden jetlag-mensen zo uit hun slaap te wekken .. nee dus, het was wel degelijk 12u ’s nachts … de muziek was zo luid dat ik –enigszins ontstemd- naar de lobby ben gelopen. Blijkbaar was er een discotheek naast onze kamer … veel excuses en de belofte de volgende nacht een andere kamer te krijgen … maar nu moest we ons plan trekken. Terug naar bed … na even toch in slaap gesukkeld met de volgende gedachte in het hoofd: damn, die kiwi’s hebben toch verstand van muziek, wat een schitterende mixen!
Maandag 2 maart: a ticket to the other side of the world
4u30: irritant muziekje …
4u30 en 15 sec.: irritant muziekje blijft aanhouden
Het begint te dagen … snel kleren aan, een koffieshot op z’n Italiaans achterover kappen en de auto in richting Zaventem -waar ik al een echte habitué begin te worden.
7u20: vertrek vlucht naar Londen
7u40 (lokale tijd): etappe 1 is geslaagd, we zijn in Heathrow
Het spastische koppel Jicki-Kimmerik kennende was het nu reeds tijd voor een beschamende stoot. Heathrow was een tikkeltje groter dan we beiden –naïef als we waren- gedacht hadden. Net zoals in New York JFK waren de verschillende terminals onderling bijna enkel te bereiken via een trein (!). Aangezien we met Qantas vlogen, volgden we slaafs de bordjes ‘Qantas Airlines’ (zo ver kunnen wij zelfs denken). Na een kilometer stappen, 20 min. wachten op de trein en vervolgens opnieuw verschillende 100den meters wandelen, kwamen we eindelijk aan in Terminal 4, waar een vriendelijke, gedienstige ambtenaar ons uit de nood kwam halen: onze vlucht stond namelijk niet vermeld op het departure-bord … noot: klinkt mij bijzonder bekend in de oren … Jammer genoeg ligt dit bij de Britten niet aan luiheid zoals bij onze Italiaanse zuidervrienden wel het geval is maar eerder aan menselijke onoplettendheid à la Van Liefferinge, gekruid met een subtiele portie Hurtekant: blijkbaar vlogen we niet met Qantas (huh?) maar met British Airways. Goed om te weten, zou ik zeggen: opnieuw richting station stappen en daar naar dezelfde halte de trein nemen waar we oorspronkelijk vertrokken waren. Vandaar konden we dan een andere moltrein nemen naar onze eindbestemming: Terminal 5 (die dus niet dicht bij 4 ligt, zoals de logica wel zou doen veronderstellen).
4u30 en 15 sec.: irritant muziekje blijft aanhouden
Het begint te dagen … snel kleren aan, een koffieshot op z’n Italiaans achterover kappen en de auto in richting Zaventem -waar ik al een echte habitué begin te worden.
7u20: vertrek vlucht naar Londen
7u40 (lokale tijd): etappe 1 is geslaagd, we zijn in Heathrow
Het spastische koppel Jicki-Kimmerik kennende was het nu reeds tijd voor een beschamende stoot. Heathrow was een tikkeltje groter dan we beiden –naïef als we waren- gedacht hadden. Net zoals in New York JFK waren de verschillende terminals onderling bijna enkel te bereiken via een trein (!). Aangezien we met Qantas vlogen, volgden we slaafs de bordjes ‘Qantas Airlines’ (zo ver kunnen wij zelfs denken). Na een kilometer stappen, 20 min. wachten op de trein en vervolgens opnieuw verschillende 100den meters wandelen, kwamen we eindelijk aan in Terminal 4, waar een vriendelijke, gedienstige ambtenaar ons uit de nood kwam halen: onze vlucht stond namelijk niet vermeld op het departure-bord … noot: klinkt mij bijzonder bekend in de oren … Jammer genoeg ligt dit bij de Britten niet aan luiheid zoals bij onze Italiaanse zuidervrienden wel het geval is maar eerder aan menselijke onoplettendheid à la Van Liefferinge, gekruid met een subtiele portie Hurtekant: blijkbaar vlogen we niet met Qantas (huh?) maar met British Airways. Goed om te weten, zou ik zeggen: opnieuw richting station stappen en daar naar dezelfde halte de trein nemen waar we oorspronkelijk vertrokken waren. Vandaar konden we dan een andere moltrein nemen naar onze eindbestemming: Terminal 5 (die dus niet dicht bij 4 ligt, zoals de logica wel zou doen veronderstellen).
In de juiste terminal, genietend van een smootie
Deze giraffen worden de maskottes van de reis!
Soit, eindelijk gelukt. Ons gesukkel heeft één voordeel, zo hoefden we helemaal niet lang meer te wachten op ons vliegerken (met spectaculaire bult!) naar Los Angeles.
Stoer niewaar?!15u05 (lokale tijd) = 00u05 voor ons.
Na 3 films, verschillende cd’s, 2 vliegtuigmaaltijden, 2 veenbessapjes, 8 chocolaatjes en een slechts halfuur durende poging enigszins slaap te vatten, komen we aan in LA (deze activiteiten hebben een dikke 10u beslaan)!
Deze keer ging het vlotter, we waren snel bij onze Terminal waar we meteen ondergedompeld werden in de typische Amerikaanse cultuur:
- overdreven paspoortcontroles waarbij de officier in kwestie maar niet verstond waarom ik perse naar Nieuw-Zeeland wou en niet in LA wou blijven
- het invullen van verscheidene extra en in mijn ogen nutteloze documenten (nee, ik smokkel geen drugs, insecten of gemanipuleerd genetisch materiaal het land in, nee, ik heb geen psychopatische stoornissen waar de o-zo-normale Amerikaanse burgers slachtoffers van zouden kunnen worden, nee, ik heb nog nooit een moord gepleegd … en ja, zelfs indien dit het geval was, denk ik niet dat ik dit openlijk tentoon zou spreiden aan dit volkje. Dit zware morele dilemma is ook heel simpel op te lossen: gewoon ‘nee’ aanvinken ipv ‘ja’),
- het ópnieuw ophalen van de bagage om ze later opnieuw in te checken ondanks het feit dat we in transfer waren (directe transfers betrouwen de Amerikanen blijkbaar ook al niet meer),
- het bestellen van een ‘starter’ om de maag snel even te vullen (lees: is gelijk aan een hoop nacho’s om een heel leger een week van kolhydraten en vetten mee te voorzien)…Na 3 films, verschillende cd’s, 2 vliegtuigmaaltijden, 2 veenbessapjes, 8 chocolaatjes en een slechts halfuur durende poging enigszins slaap te vatten, komen we aan in LA (deze activiteiten hebben een dikke 10u beslaan)!
Deze keer ging het vlotter, we waren snel bij onze Terminal waar we meteen ondergedompeld werden in de typische Amerikaanse cultuur:
- overdreven paspoortcontroles waarbij de officier in kwestie maar niet verstond waarom ik perse naar Nieuw-Zeeland wou en niet in LA wou blijven
- het invullen van verscheidene extra en in mijn ogen nutteloze documenten (nee, ik smokkel geen drugs, insecten of gemanipuleerd genetisch materiaal het land in, nee, ik heb geen psychopatische stoornissen waar de o-zo-normale Amerikaanse burgers slachtoffers van zouden kunnen worden, nee, ik heb nog nooit een moord gepleegd … en ja, zelfs indien dit het geval was, denk ik niet dat ik dit openlijk tentoon zou spreiden aan dit volkje. Dit zware morele dilemma is ook heel simpel op te lossen: gewoon ‘nee’ aanvinken ipv ‘ja’),
- het ópnieuw ophalen van de bagage om ze later opnieuw in te checken ondanks het feit dat we in transfer waren (directe transfers betrouwen de Amerikanen blijkbaar ook al niet meer),
- rare jongens, die Amerikanen
En ondertussen is het voor ons half 4 ’s nachts, 23u wakker … auwtch! 20u30 (of half 6 dinsdag ochtend volgens ons gevoel) vertrekt ons volgende ‘diegeke’… daar mogen we ons nog 12u bezig zien te houden … hopelijk zit er niet opnieuw een dik Pakistaans madammeken achter mij dat het zo nodig vond tijdens de vorige vlucht de achterkant van mijn zetel te gebruiken als rituele boksbal.
ons vliegerker
Nieuw-Zeeland reisschema
Vertrek: 02/03 veel te vroeg in de ochtend
7u20: Brussels airport
7u40 (lokale tijd): aankomst Londen
12u00: Buldozer & viswijs go Hollywood! (aankomst 15u05)
20u30: Vertrek Auckland
06u10: Aankomst Nieuw-Zeeland
04/03-06/03: Verblijf in Mercure Windsor
06/03:
- 11u worden we opgepikt aan het hotel è ophalen van ons fancy spaceship
- Oefenen met het stuur aan de verkeerde kant
- Oefenen met de vitesses aan de verkeerde kant
- Oefenen aan de verkeerde kant van straat
- Oefenen met de gas gelukkig wel aan de juiste kant
- Oefenen met Bart Kaël en Willy Sommers
- Buldozer veegt een schaap van de baan
- Viswijf maakt komaf met verkeersregels en draait de rotronde de verkeerde richting op … verdomde Britten die destijds het rechts rijden invoerden, altijd tegen draad die snoodaards.
07/03-08/03: omgeving Rotorua
Bezienswaardigheden:
Whakarewarewa Thermal Reserve (spuitende geisers en pruttelende modderpoelen, njammie)
Taupo met spectaculaire Huka Falls
Doorrijden naar Tongariro National Park (vulkanenlandschap)
09/03: Tongariro => Wellington
Ferry naar South Island (Picton)
10/03: Aankomst in Marlborough Sounds, minder gekend natuurgebied
11/03: Marlborough Sounds-Nelson (110km) via Queen Charlotte Sound
12/03: Nelson-Punakaiki (267km)
Parcours: via landschappen van het Bullerravijn naar Wesport (oud goudwerkersstadje). Daar gaan we zeeleeuwenkolonies spotten bij Cape Foulwind.
Verder rijden naar de Pancake rocks van Punakaiki …mmmm
13/03: Punakaiki-Franz Josef Glacier (218km)
14/03: Franz Josef Glacier-Wanaka (287km)
Zuidwaarts naar Haast via de Haast Pass Highway
Aankomst in Wanaka, de toegangspoort tot het Mount Aspiring National Park
15/03: Wanaka-Queenstown (117km)
Via historisch goudwerkerstadje Arrowton (we moeten daar precies eens een gat in de grond gaan graven, willen we ons kosten van de reis terugwinnen).
16/03: Queenstown-Te Anau (170km)
17/03: Te Anau-Milford of Doubtful Sound-Te Anau (119km): boottocht
18/03: Te Anau-Invercargill (177km)
Over de Southern Scenic route via Manapouri en Clifden. Voorbij Manapouri bezoek aan Redclife Wetland Reserve. Bij Clifden zijn interessante grotten te bezichtigen. Er wordt ook nog aangeraden eens naar Stewart Island te gaan (1u ferry), vooral voor natuurliefhebbers.
19/03: Invercargill-Dunedin (252km)
Via gebied van Catlins om opnieuw zeehonden te gaan spotten. Bij Dunedin ligt een schiereiland waar albatrossen en geel-oog penguins thuis zijn. We moeten daar ook chocolade fretten en bier zuipen J.
Bezoekje aan mijn verre neef.
20/03: Dunedin-Mount Cook (287km)
Noordwaarts naar Moeraki Beach (indrukwekkende rotsen van Moeraki Boulders). In de mate van het mogelijke doorrijden naar Lake Tekapo, wat de uitvalsbasis is voor bezoek aan Mount Cook National Park (door Maori’s de Aorangi –wolkenengel- genoemd)
21/03: Mount Cook-Christchurch (230km)
Wandeling op gletsjer (?). Doorrit naar Christchurch
22/03: Christchurch-Hanmer springs (118km)
De Hanmer springs zijn warmwaterbronnen. Er zijn ook tal van activiteiten mogelijk zoals bungy, raften en paardrijden. Bij de rit daar naartoe kan ook nog een omweg gemaakt worden via Balmoral of Ashley Forest.
23/03: Kaikoura-Blenheim/Picton (ongeveer 150km)
Bij het vissersplaatsje Kaikoura zijn dolfijnen, walvissen en zeehonden te zien. Bij Picton nemen we de ferry naar Wellington.
24/03-25/03: Wellington-Coromandel–richting Auckland
Coromandel: Cathedral Cove, Hot Water Beach. Coromandel Forest Park.
26/03: Auckland-Pahia (230km)
Goede uitvalsbasis om het noordelijke deel van het eiland te bezoeken.
Route langs de oostkust. Bij Mangawhai is de Mangawhai Cliff Walkway met prachtige uitzichten op de eilanden in de golf van Hauraki.
27/03: Bay of Islands
Excursies: zwemmen met dolfijnen of cruise. Aan te raden, rit naar het noordelijkste puntje, Cape Reinga.
Vertrek richting Takapuna
28/03: Pahia-Takapuna (370km)
Zuidwaarts naar Dargaville door Waipoua Kauri Forest (duizend jaar oude bomen). Vervolgens via Matakohe
29/03: Takapuna-Auckland
Vertrek van de buldozer, afzetten van de auto in Auckland … dan moet ik mij daar nog een maand zien bezig te houden.
7u20: Brussels airport
7u40 (lokale tijd): aankomst Londen
12u00: Buldozer & viswijs go Hollywood! (aankomst 15u05)
20u30: Vertrek Auckland
06u10: Aankomst Nieuw-Zeeland
04/03-06/03: Verblijf in Mercure Windsor
06/03:
- 11u worden we opgepikt aan het hotel è ophalen van ons fancy spaceship
- Oefenen met het stuur aan de verkeerde kant
- Oefenen met de vitesses aan de verkeerde kant
- Oefenen aan de verkeerde kant van straat
- Oefenen met de gas gelukkig wel aan de juiste kant
- Oefenen met Bart Kaël en Willy Sommers
- Buldozer veegt een schaap van de baan
- Viswijf maakt komaf met verkeersregels en draait de rotronde de verkeerde richting op … verdomde Britten die destijds het rechts rijden invoerden, altijd tegen draad die snoodaards.
07/03-08/03: omgeving Rotorua
Bezienswaardigheden:
Whakarewarewa Thermal Reserve (spuitende geisers en pruttelende modderpoelen, njammie)
Taupo met spectaculaire Huka Falls
Doorrijden naar Tongariro National Park (vulkanenlandschap)
09/03: Tongariro => Wellington
Ferry naar South Island (Picton)
10/03: Aankomst in Marlborough Sounds, minder gekend natuurgebied
11/03: Marlborough Sounds-Nelson (110km) via Queen Charlotte Sound
12/03: Nelson-Punakaiki (267km)
Parcours: via landschappen van het Bullerravijn naar Wesport (oud goudwerkersstadje). Daar gaan we zeeleeuwenkolonies spotten bij Cape Foulwind.
Verder rijden naar de Pancake rocks van Punakaiki …mmmm
13/03: Punakaiki-Franz Josef Glacier (218km)
14/03: Franz Josef Glacier-Wanaka (287km)
Zuidwaarts naar Haast via de Haast Pass Highway
Aankomst in Wanaka, de toegangspoort tot het Mount Aspiring National Park
15/03: Wanaka-Queenstown (117km)
Via historisch goudwerkerstadje Arrowton (we moeten daar precies eens een gat in de grond gaan graven, willen we ons kosten van de reis terugwinnen).
16/03: Queenstown-Te Anau (170km)
17/03: Te Anau-Milford of Doubtful Sound-Te Anau (119km): boottocht
18/03: Te Anau-Invercargill (177km)
Over de Southern Scenic route via Manapouri en Clifden. Voorbij Manapouri bezoek aan Redclife Wetland Reserve. Bij Clifden zijn interessante grotten te bezichtigen. Er wordt ook nog aangeraden eens naar Stewart Island te gaan (1u ferry), vooral voor natuurliefhebbers.
19/03: Invercargill-Dunedin (252km)
Via gebied van Catlins om opnieuw zeehonden te gaan spotten. Bij Dunedin ligt een schiereiland waar albatrossen en geel-oog penguins thuis zijn. We moeten daar ook chocolade fretten en bier zuipen J.
Bezoekje aan mijn verre neef.
20/03: Dunedin-Mount Cook (287km)
Noordwaarts naar Moeraki Beach (indrukwekkende rotsen van Moeraki Boulders). In de mate van het mogelijke doorrijden naar Lake Tekapo, wat de uitvalsbasis is voor bezoek aan Mount Cook National Park (door Maori’s de Aorangi –wolkenengel- genoemd)
21/03: Mount Cook-Christchurch (230km)
Wandeling op gletsjer (?). Doorrit naar Christchurch
22/03: Christchurch-Hanmer springs (118km)
De Hanmer springs zijn warmwaterbronnen. Er zijn ook tal van activiteiten mogelijk zoals bungy, raften en paardrijden. Bij de rit daar naartoe kan ook nog een omweg gemaakt worden via Balmoral of Ashley Forest.
23/03: Kaikoura-Blenheim/Picton (ongeveer 150km)
Bij het vissersplaatsje Kaikoura zijn dolfijnen, walvissen en zeehonden te zien. Bij Picton nemen we de ferry naar Wellington.
24/03-25/03: Wellington-Coromandel–richting Auckland
Coromandel: Cathedral Cove, Hot Water Beach. Coromandel Forest Park.
26/03: Auckland-Pahia (230km)
Goede uitvalsbasis om het noordelijke deel van het eiland te bezoeken.
Route langs de oostkust. Bij Mangawhai is de Mangawhai Cliff Walkway met prachtige uitzichten op de eilanden in de golf van Hauraki.
27/03: Bay of Islands
Excursies: zwemmen met dolfijnen of cruise. Aan te raden, rit naar het noordelijkste puntje, Cape Reinga.
Vertrek richting Takapuna
28/03: Pahia-Takapuna (370km)
Zuidwaarts naar Dargaville door Waipoua Kauri Forest (duizend jaar oude bomen). Vervolgens via Matakohe
29/03: Takapuna-Auckland
Vertrek van de buldozer, afzetten van de auto in Auckland … dan moet ik mij daar nog een maand zien bezig te houden.
Abonneren op:
Posts (Atom)